غزل شمارهٔ ۲۷۲
جانا ز منت ملال تا کی مولای توام دلال تا کی از حسن تو بازمانده تا چند بر صبر من احتمال تا کی بردار ز رخ نقاب یکبار در پرده چنان جمال تا کی از پرتو آفتاب رویت چون سایه مرا زوال تا ک
۳۰۵ شعر از عراقی
جانا ز منت ملال تا کی مولای توام دلال تا کی از حسن تو بازمانده تا چند بر صبر من احتمال تا کی بردار ز رخ نقاب یکبار در پرده چنان جمال تا کی از پرتو آفتاب رویت چون سایه مرا زوال تا ک
دلربایی دل ز من ناگه ربودی کاشکی آشنایی قصه دردم شنودی کاشکی خوب رخساری نقاب از پیش رخ برداشتی جذبه حسنش مرا از من ربودی کاشکی ای دریغا دیده بختم بخفتی یک سحر تا شبی در خواب نازم ر
از غم دلدار زارم مرگ به زین زندگی وز فراقش دل فگارم مرگ به زین زندگی عیش بر من ناخوش است و زندگانی نیک تلخ بی لب شیرین یارم مرگ به زین زندگی زندگی بی روی خوبش بدتر است از مردگی مرگ
الا قد طال عهدی بالوصال و مالی الصبر عن ذاک الجمال به وصلم دست گیر ای دوست آخر به زیر پای هجرم چند مالی یضیق من الفراق نطاق قلبی و یشتاق الفؤاد الی الوصال چه خوش باشد که پیش از مرگ
گر به رخسار تو ای دوست نظر داشتمی نظر از روی خوشت بهر چه برداشتمی چون من بی خبر از دوست دهندم خبری باری از بی خبری کاش خبر داشتمی در میان آمدمی چون سر زلفت با تو از سر زلف تو گر هی