شمارهٔ ۳۲ - سوءِ ظَنّ

اندازهٔ متن۲

نمی‌دانم چرا حَتم است و واجب

که بر ما یک نفر گردد مواظب

بده نیمه بده آجر بده گچ

مکُن با گفتهٔ استاد خود لَج

چرا ما مَردُمِ ایران چنینیم

چرا دَر حَقِّ هم دایم ظَنینیم

۳ بیت

از همین دفتر

گاه بارَم خار باشد گاه دُریار حاجی عَبدُهُ الرّاجی شتر!

گفت روزی به جعفرِ صادقحیله‌بازی منافقی فاسِق

هرچه گویی تو طبیعی می‌گویبیشتر زانچه طبیعی است مجوی

دو نفر دزد خری دزدیدندسرِ تقسیم به هم جنگیدند

پیش تر زان کِت غَضَب گردد عیاناز اَلِف تا یا اَلفبا را بخوان

گفتم به جوانکی مُفَرَّنگکای در خم و چم بسان خرچنگ