شمارهٔ ۱ تا ۳

اقوال پر از مکر و فسون تو چه شد؟

الطاف ز حد و عِد برون تو چه شد؟

با آن همه وعده‌ها که بر من دادی

غاز تو چه شد؟ بوقلمون تو چه شد؟

ایرج ز خراسان طلب غاز نمود

باب طمع و آز به من باز نمود

غافل بُوَد او که غاز با بوقلمون

چون دانه نبود، جمله پرواز نمود

حیف‌ست که خُلفِ وعده آغاز کنی

با شعر، مرا از سرِ خود باز کنی

با داشتن هزارها بوقلمون

از دادن یک بوقلمون ناز کنی

ای آن که سزد خوانم اگر شهبازت

طوطی‌ست همی کلک شکر پردازت

چون صرفه نبردم از تو غازی همه عمر

هرگز ندهم بوقلمون و غازت

ای وعدهٔ تو تمام بوقلمونی

یاد آر از آن وعدهٔ در بیرونی

از آن همه ثروت وکیل‌آبادت

یک غاز به من نمی‌دهی ای کونی؟