شمارۀ ۴

اندازهٔ متن۲

هر وقت که دیدی غَضَبت رو آورد

از یک تا صد شماره کن ای سره‌مرد

در ضمنِ شماره عقلت آید سر جای

دیگر نکنی آن چه نمی‌باید کرد

۲ بیت

از همین دفتر

آمد به چمن برفِ شگرفِ خنکیدر قور که دید همچو برفِ خنکی؟

دیروز چه گُل‌های جهان‌افروزیامروز چه سرمای گلستان‌سوزی

ای دوست! به ذات حق تعالی سوگندکز هجر تو ساعتی نی‌ام من خرسند

دیدیم بسی چون تو درین عمر قلیلکز کبر، چو پشه بود، در چشمش، پیل

اکنون که هوای ری به سر دارم و بسملبوس همین پوست به بردارم و بس

اقوال پر از مکر و فسون تو چه شد؟الطاف ز حد و عِد برون تو چه شد؟