شمارۀ ۹

اندازهٔ متن۲

آمد به چمن برفِ شگرفِ خنکی

در قور که دید همچو برفِ خنکی؟

ناگه ز دل غنچه برون آمد برف

چون از دهن ملیح، حرفِ خنکی

۲ بیت

از همین دفتر

دیروز چه گُل‌های جهان‌افروزیامروز چه سرمای گلستان‌سوزی

ای دوست! به ذات حق تعالی سوگندکز هجر تو ساعتی نی‌ام من خرسند

دیدیم بسی چون تو درین عمر قلیلکز کبر، چو پشه بود، در چشمش، پیل

اکنون که هوای ری به سر دارم و بسملبوس همین پوست به بردارم و بس

هر وقت که دیدی غَضَبت رو آورداز یک تا صد شماره کن ای سره‌مرد

اقوال پر از مکر و فسون تو چه شد؟الطاف ز حد و عِد برون تو چه شد؟