شمارۀ ۷

اندازهٔ متن۲

ای دوست! به ذات حق تعالی سوگند

کز هجر تو ساعتی نی‌ام من خرسند

وز یاد تو هیچ گه تغافل نکنم

تا حشر اگر بُرند بندم از بند

۲ بیت

از همین دفتر

آمد به چمن برفِ شگرفِ خنکیدر قور که دید همچو برفِ خنکی؟

دیروز چه گُل‌های جهان‌افروزیامروز چه سرمای گلستان‌سوزی

دیدیم بسی چون تو درین عمر قلیلکز کبر، چو پشه بود، در چشمش، پیل

اکنون که هوای ری به سر دارم و بسملبوس همین پوست به بردارم و بس

هر وقت که دیدی غَضَبت رو آورداز یک تا صد شماره کن ای سره‌مرد

اقوال پر از مکر و فسون تو چه شد؟الطاف ز حد و عِد برون تو چه شد؟