شمارۀ ۵

اندازهٔ متن۲

اکنون که هوای ری به سر دارم و بس

ملبوس همین پوست به بردارم و بس

ز اسباب سفر که جمله مردم دارند

من -بنده- همین عزم سفر دارم و بس

۲ بیت

از همین دفتر

آمد به چمن برفِ شگرفِ خنکیدر قور که دید همچو برفِ خنکی؟

دیروز چه گُل‌های جهان‌افروزیامروز چه سرمای گلستان‌سوزی

ای دوست! به ذات حق تعالی سوگندکز هجر تو ساعتی نی‌ام من خرسند

دیدیم بسی چون تو درین عمر قلیلکز کبر، چو پشه بود، در چشمش، پیل

هر وقت که دیدی غَضَبت رو آورداز یک تا صد شماره کن ای سره‌مرد

اقوال پر از مکر و فسون تو چه شد؟الطاف ز حد و عِد برون تو چه شد؟