شمارۀ ۶

اندازهٔ متن۲

دیدیم بسی چون تو درین عمر قلیل

کز کبر، چو پشه بود، در چشمش، پیل

ریشش بدمید و شد گدای سر کوی

آری از ریش می‌شوند ابن سبیل

۲ بیت

از همین دفتر

آمد به چمن برفِ شگرفِ خنکیدر قور که دید همچو برفِ خنکی؟

دیروز چه گُل‌های جهان‌افروزیامروز چه سرمای گلستان‌سوزی

ای دوست! به ذات حق تعالی سوگندکز هجر تو ساعتی نی‌ام من خرسند

اکنون که هوای ری به سر دارم و بسملبوس همین پوست به بردارم و بس

هر وقت که دیدی غَضَبت رو آورداز یک تا صد شماره کن ای سره‌مرد

اقوال پر از مکر و فسون تو چه شد؟الطاف ز حد و عِد برون تو چه شد؟